تبلیغات
امام حسین علیه السلام - درسهایی از پیامبر
 
امام حسین علیه السلام
السّلام علیک یا ابا عبدالله
یامبر صلى الله علیه وآله، دلیرترین و بردبارترین و عادلترین و پاكترین‏وبخشنده‏ترین مردمان بود. حتى یك درهم و دینار براى یك شب نزد اوباقى نمى‏ماند. او از همه مردم زاهدتر بود و ساده‏تر زندگى مى‏كردآنچنانكه كفش و جامه‏اش را به دست خویش وصله مى‏كرد و در امورخانه همگام با دیگر افراد كمك وهمكارى مى‏نمود.

 

حیا و آزرم او از دیگران بیشتر بود. هیچ‏گاه در چهره كسى خیره‏نمى‏شد. از همه مردم آسان‏گیرتر بود. دعوت هر آزاده و بنده‏اى را اجابت‏مى‏كرد. هدیه را مى‏پذیرفت حتى اگر جرعه‏اى شیر بود و سعى مى‏كرد آن‏را جبران كند و به دیگران بخوراند. هیچگاه دربرابر دعوت كنیز یاتهیدستى تكبر نمى‏ورزید و از آن با روى باز استقبال مى‏كرد. آن‏حضرت‏به خاطر خدا، نه به خاطر خودش، خشمگین مى‏شد و فرمان خدا را اجرامى‏كرد اگرچه به زیان خود یا یكى از یارانش تمام مى‏شد. روزى یاران‏آن‏حضرت به وى پیشنهاد كردند از نیروى مشركان دیگر علیه دشمنان‏مشركش سود جوید امّا آن‏حضرت پیشنهاد آنان را رد كرد و فرمود: ما ازمشركان یارى نمى‏جوییم. حال آنكه پیامبر در آن هنگام بسیار به كمك‏آنان نیاز داشت.

آن‏حضرت از شدّت گرسنگى سنگ بر شكم مى‏بست و هرگاه خوردنى‏فراهم مى‏شد، هرچه مى‏یافت مى‏خورد و چیزى را بر نمى‏گرداند.خوراكش ساده بود. درحالى كه تكیه داده بود، غذا نمى‏خورد. باتهیدستان هم سفره مى‏شد و با فقرا مجالست مى‏كرد. دانشمندان را گرامى‏مى‏داشت و به هیچ كس جفا نمى‏كرد.

از فعالیتهاى اجتماعى پیامبر آن بود، كه از بیمار، هركس كه بود و به‏هر نحو، عیادت مى‏كرد و به تشییع جنازه مردگان مى‏رفت. به تنهایى راه‏مى‏رفت. هیچ‏گاه حَشَم و خَدَم براى خود نمى‏گرفت. هر مركبى كه حاضربود سوار مى‏شد، چه اسب و چه استر و چه الاغ. گاه پابرهنه مى‏رفت‏وگاهى با كفش. زمانى ردا دربر مى‏كرد و گاهى بدون ردا و بدون عمامه‏وكلاه خارج مى‏شد ولى وقتى راه مى‏پیمود به نیرومندى مى‏رفت نه باضعف و سستى. به هنگام رفتن، پاهایش را از زمین مى‏كند آنچنانكه‏گویى از فراز به نشیب مى‏آید.

بوى خوش را بسیار دوست مى‏داشت. او صاحب غلامان و كنیزان بودولى هیچ‏گاه بر آنها برترى نمى‏جُست. وقتى را از دست نمى‏داد كه درطاعت خداوند نباشد.

با هركس كه دیدار مى‏كرد، در سلام گفتن سبقت مى‏جست. هركس‏براى كارى در كنار او بود صبر مى‏كرد تا وى جدا شود. به هریك ازیارانش كه برمى‏خورد دستش را براى مصافحه دراز مى‏كرد. و آنگاه دست‏او را مى‏گرفت وانگشتانش را در انگشتان او فرو مى‏برد و آنگاه دست‏دیگرش را بر روى دست او مى‏نهاد.

اگر به نماز ایستاده بود. و كسى براى كارى نزد وى مى‏آمد، نمازش رازودتر تمام مى‏كرد و آنگاه رو به شخص كرده مى‏گفت: آیا كارى دارى؟وچون حاجت او را روا مى‏كرد، دوباره به نماز مى‏ایستاد.

بیشتر به حالت تواضع مى‏نشست. یعنى زانوانش را با دو دست بغل‏مى‏كرد و تا آخر مجلس مى‏نشست. هیچ‏گاه دیده نشد درمیان یارانش،پاهایش را دراز كند. بیشتر رو به قبله مى‏نشست. هركس را كه بر وى‏وارد مى‏شد گرامى مى‏داشت و گاهى اوقات براى افرادى كه از بستگان اوهم نبودند، جامه‏اش را براى نشستن مى‏گستراند. گلیم را زیر پاى كسى‏مى‏انداخت كه بر وى وارد شده بود، و اگر آن فرد نمى‏پذیرفت آنقدراصرار مى‏كرد تا بپذیرد.

هركس به سخن پیامبر گوش مى‏سپرد گمان مى‏برد كه وى درنظر پیامبرگرامى‏ترین مردمان است. تا آنجا كه هركس در محضر او مى‏نشست ازچهره ونگاه مبارك پیامبر برخوردار مى‏شد.

براى احترام و گرامى‏داشت یارانش، آنان را به كنیه فرا مى‏خواند،واگر كسى  كنیه نداشت، آن‏حضرت خود كنیه‏اى براى او تعیین مى‏كرد.

در مورد زنان نیز اگر فرزندى داشتند آنها را به نام فرزندانشان‏مى‏خواند وگرنه كنیه جدیدى براى آنها برمى‏گزید. حتى كودكان را نیز باكنیه صدا مى‏زد.

از دیگران به خشم دورتر و به خشنودى نزدیك‏تر و نسبت به مردم ازدیگران دلسوزتر و سودمندتر بود.

هرگاه در مجلسى حاضر مى‏شد مى‏فرمود: "خداوندا پاك و منزهى‏وستایش تو راست. گواهى دهم كه معبودى جز تو نیست. از تو آمرزش‏خواهم وبه سوى تو بازگشت مى‏كنم".

وقتى درمیان یارانش حضور مى‏یافت، به درستى معلوم نبود كه كدام‏یك از آنان حضرت محمد صلى الله علیه وآله است. زیرا خود را درمیان آنان جاى‏مى‏داد )جاى ویژه‏اى براى خود تعیین نمى‏كرد(. امّا بعداً چون تعدادملاقات كنندگان حضرت رو به افزایش رفت و واردان در پیش رویش‏مى‏پرسیدند كه كدامیك از شما محمد هستید؟ براى آن‏حضرت سكّویى‏گلین درست كردند. با این وجود آن‏حضرت بازهم مى‏فرمود: من بنده‏اى‏بیش نیستم.

پیامبر اسلام خداترس‏تر از همه بود. نسبت به خدا از همگان پرواى‏بیشترى داشت. در شناخت خدا از همه داناتر و در طاعت خداوند از همه‏نیرومندتر ودر عبادت خدا شكیباتر و محبتش به خدا از دیگران بیشتروزهدش از همه زیادتر بود. آنقدر به نماز مى‏ایستاد كه كف پاهایش ازكثرت نماز شكافته مى‏شد. وقتى به نماز مى‏ایستاد اشكهایش روان‏مى‏شد. از صداى گریه وناله‏اش، زمینى كه روى آن نماز مى‏خواندمى‏لرزید. گاه آنقدر روزه مى‏گرفت كه گفته مى‏شد: دیگر افطار نمى‏كندوگاه نیز روزه نمى‏گرفت تا جایى كه مى‏گفتند: او دیگر روزه نمى‏گیرد.نظافت بدنش را رعایت مى‏كرد جامه‏اش پاكیزه بود. موى سر و محاسنش‏را مرتب مى‏كرد و شانه مى‏زد. دندانهایش را مسواك مى‏كرد و بوى خوش‏به كار مى‏برد بطورى كه از دور نیز بوى خوش او را درمى‏یافتند. شخصى‏كه با وى همنشینى یا مصافحه كرده بود به نیكى شناخته مى‏شد زیرا بوى‏خوش عطر پیامبر از وى نیز به مشام مى‏رسید. آن‏حضرت، گرسنه را سیرمى‏كرد و برهنه را مى‏پوشانید پیاده را سوار مى‏كرد و حاجتمندان را یارى‏مى‏داد و بدهى بدهكاران را ادا مى‏كرد.

او دلیرترین مردم بود. تا آن جا كه امام على علیه السلام فرمود: "اگر ما را درروز بدر مشاهده مى‏كردید، مى‏دیدید كه ما به پیامبر، كه نزدیكترین ازهمه ما به دشمن بود و با سختى تمام مى‏جنگید، پناه مى‏بردیم". و نیزهمان حضرت فرموده است: "هنگامى كه شعله جنگ برافروخته مى‏شدو دو گروه دست به كار نبرد مى‏شدند ما به رسول خدا پناه مى‏آوردیم.هیچكس از رسول خدا به دشمن نزدیكتر نبود".

او از تمام مردم بخشنده‏تر و در گفتار راستگوتر و در پناه دادن‏وفادارتر بود. خلق و خویش از دیگران ملایم‏تر و نسبش پاك بود.هركس كه او را مى‏دید تحت تأثیر هیبت آن‏حضرت واقع مى‏شد. هركس‏با او رفت و آمد مى‏كرد، دوستش مى‏داشت. چیزى از وى تقاضا نمى‏شدجز آن كه آن را مى‏بخشید. روزى مردى به نزدش آمد و چیزى درخواست‏كرد. پیامبر آنقدر به وى گوسفند بخشید كه میان دو كوه را پر كرد. آن‏مرد به سوى قبیله‏اش بازگشت و گفت: اسلام آورید كه محمد آنچنان‏مى‏بخشد كه گویى بیمى از تنگدستى ندارد.

او هر منكرى را زشت مى‏انگاشت و به هر خوبى فرمان مى‏داد.بالاخره آن كه وى براى هر خوبى سرمشق، و براى هر فضلى نمونه،وبراى هر چیزى كه  انسان را در دو جهان سود مى‏بخشید، راهبر بود.

بر او و بر دودمانش برترین و پاكترین درودها و سلامها باد.



درباره وبلاگ

السّلام علیک یا ابا عبدالله و علی الارواح الّذی حلّت بفنائک،علیکم منی سلام الله ابداً ما بقیت و بقی اللّیل و النّهار و لا جعله الله آخرالعهد منی لزیارتکم،السّلام علی الحسین و علی علی ابن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین،السّلام علیکم ایّها الشّهدا بالاخص ابالفضل العباس و رحمة الله و برکاته.

مدیر وبلاگ : محمد مهدی MoMeMo
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :